Kıvranmak

İnsanı bir an önce kapalı bir alana atmaya yönlendiren buz gibi bir ayaz. Aylardan Ocak. Şehir sisli ve dumanlı. Tıpkı kendim gibi, tıpkı ruhum gibi. Düşüncelerim bulanık ve sürekli hareketli. İnanabileceği, güvenebileceği, ruhuna güneşler açtıracak, sımsıkı sarılabileceği sağlam bir halat arıyor. Şimdiye kadar bu halat hep kendi aklım olmuştu. Aklım artık sağlam düşünceler üretemiyor. Bedenim o düşüncelerin peşine takılamıyor. İçimde kocaman bir boşluk, o boşluğu dolduracak ne bir beden, ne bir inanç, ne bir sevgi, ne bir ideoloji var bu sonsuz evrende. Yaşlandıkça tutunduğum iplerin çürüyüp koptuklarını beni sonsuz bir boşluğa silkelediklerini hissediyor, düşüşün giderek hızlandığını ama hep daha hızlandığını ürpertiyle farkediyor, bir dibe çarpıp milyonlarca parçaya bölüneceğim hayali ve korkusuyla yaşıyorum. Bazen bir sevgi kırıntısı, bazen bir kişi, bazen bir başarı, bazen bana yapılan bir iyilik, bazen yaptığım bir iyilik, bazen bir hoş söz, bazen bir beğeni, bazen bir sigara, bazen bir duble rakı, bazen karım, bazen çocuklarım, bazen evim, bazen arkadaşlarım, bazen bir mekan, bazen bir ses, bazen bir nefes, bazen bir temas, bazen yaşam, bazen ölüm, annem, babam, bazen herkes, içinde yaşadığımız dünya, evren, yeni bir buluş, yeni edinilmiş bir mal bir süreliğine beni boşlukta asılı tutsa da hep kayıp düştüğümü biliyorum. Sabitlerim beni kolayca terkediyor. Tutunabilmek için daha çok enerji, daha fazla güç, daha fazla para, daha fazla gösteriş, daha fazla yalana ihtiyaç var. Yani daha fazla yok olmaya, daha fazla değişmeye, satılmaya, harcamaya ve harcanmaya. Eğilmeye, bükmeye, bölmeye, parçalamaya, sindirmeye, korkutmaya, elde etmeye, kandırmaya...
Deli gibi kıvranıyorum, bir çıkış yolu, bir ışık arıyorum. Kendimi ve tüm insanlığı huzura erdirecek bir yol. Bir hayal arıyorum. Cenneti arıyorum.

Başlangıç

Yazı yazmayı severim, en azından konuşmaktan daha çok hoşuma gider. Blog yazdıklarımı başkalarının görebileceği bir başlangıç. Dışarıda soğuk bir hava, şehrin üstünü dumanlı bir sis kaplamış. Karlar kaldırımlarda azametinden çok az kaybetmiş, yollarda ise yok olmaya yüz tutmuş. Kenti çeviren yeşil dağlar, beyaza dönmüş. Biraz önce Kasaplar'daki evimizden Umutcan ile beraber çıktık. 2006 model Ford mondeo ile şehre inerken yolları aydınlatan lambaların dumanların içinde yansıyan ışınlarını şehre yaklaştıkça artırdığını gördük. Umutcan'ı Biyoloji hocasının evine bıraktığımda lambalardan yayılan ışın demetleri bir yere ulaşamıyor, lambanın etrafında is zerreciklerinin oluşturduğu yumak içinde sarı bir top gibi hapsolup kalıyordu.

Kriz, savaşlar, bastıran kara kış, bir sürü aptal nedenlerin bir araya gelmesiyle oluşan gencecik bedenlerin ölümü, televizyonda, gazetelerde hep benzer haberler, ağıtlar, feryatlar, haykırışlar, umutsuzluklar, hayal kırıklıkları, Fenerbahçe'nin umut vermeyen oyunu ve en önemlisi insana umut veren herhangi bir değişimin, yeniliğin ortaya çıkmayışı.. Ve artık bunların hepsinden bıkış. Yüz yıllardır filozofların, düşünürlerin, bilim adamlarının, yazarların binlerce kitapta nesilden nesile aktardıkları birikimlerin bugün bu duruma hiç bir yararının olmadığını farketme.. Serbest piyasa, liberal düşünce ve inanç özgürlüğü ayakları üzerine oturtulan demokrasinin aslında bize bir balon olarak sunulduğunun ortaya çıkması ve eşitliğin, barışın, kardeşliğin ortadan kayboluşu. Sonsuz teknoloji içinde yalnız kalma. Bilgisayarlar, telefonlar, internet dünyanın her yerinde her değişimi bize veri olarak aktaran her teknoloji; ölümü, savaşları, sömürüyü, haksızlığı, açlığı, soğuğu engellemiyor. Bize bahşedilen her teknoloji demokrasinin ve sürece katılımın bir aracı olarak sunuldu. Onlar paramızı ve emeklerimizi aldı bize çetler kaldı.

Bunları niye yazdım? Elbette kendi karamsarlığımı ortaya koyabilmek için.. Yazdıklarımı, yazacaklarımı okuyucu bu karamsarlığın gölgesinde yazdığımı bilsin diye. Hayal Kahve'sinde mutluluğun hayali olacak, kendisi değil.. Bilinemez ama insanlığın önünü açacak, onlara ışık verecek, umut vaadedecek satırlar Hayal Kahve'sinde üretilecektir belki de... Bir hayal olarak. Hoşçakalın..