İnsanı bir an önce kapalı bir alana atmaya yönlendiren buz gibi bir ayaz. Aylardan Ocak. Şehir sisli ve dumanlı. Tıpkı kendim gibi, tıpkı ruhum gibi. Düşüncelerim bulanık ve sürekli hareketli. İnanabileceği, güvenebileceği, ruhuna güneşler açtıracak, sımsıkı sarılabileceği sağlam bir halat arıyor. Şimdiye kadar bu halat hep kendi aklım olmuştu. Aklım artık sağlam düşünceler üretemiyor. Bedenim o düşüncelerin peşine takılamıyor. İçimde kocaman bir boşluk, o boşluğu dolduracak ne bir beden, ne bir inanç, ne bir sevgi, ne bir ideoloji var bu sonsuz evrende. Yaşlandıkça tutunduğum iplerin çürüyüp koptuklarını beni sonsuz bir boşluğa silkelediklerini hissediyor, düşüşün giderek hızlandığını ama hep daha hızlandığını ürpertiyle farkediyor, bir dibe çarpıp milyonlarca parçaya bölüneceğim hayali ve korkusuyla yaşıyorum. Bazen bir sevgi kırıntısı, bazen bir kişi, bazen bir başarı, bazen bana yapılan bir iyilik, bazen yaptığım bir iyilik, bazen bir hoş söz, bazen bir beğeni, bazen bir sigara, bazen bir duble rakı, bazen karım, bazen çocuklarım, bazen evim, bazen arkadaşlarım, bazen bir mekan, bazen bir ses, bazen bir nefes, bazen bir temas, bazen yaşam, bazen ölüm, annem, babam, bazen herkes, içinde yaşadığımız dünya, evren, yeni bir buluş, yeni edinilmiş bir mal bir süreliğine beni boşlukta asılı tutsa da hep kayıp düştüğümü biliyorum. Sabitlerim beni kolayca terkediyor. Tutunabilmek için daha çok enerji, daha fazla güç, daha fazla para, daha fazla gösteriş, daha fazla yalana ihtiyaç var. Yani daha fazla yok olmaya, daha fazla değişmeye, satılmaya, harcamaya ve harcanmaya. Eğilmeye, bükmeye, bölmeye, parçalamaya, sindirmeye, korkutmaya, elde etmeye, kandırmaya...
Deli gibi kıvranıyorum, bir çıkış yolu, bir ışık arıyorum. Kendimi ve tüm insanlığı huzura erdirecek bir yol. Bir hayal arıyorum. Cenneti arıyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder